Review: Call of Duty: Black Ops II

Review: Call of Duty: Black Ops II

Singleplayer

Tijdens de campagne van Black Ops II ontwikkelen zich twee verhaallijnen. Eén speelt zich af in de tachtiger jaren, aan het eind van de Koude Oorlog. CIA-agenten Alex Mason en Frank Woods achtervolgen de mysterieuze crimineel Raul Menendez. In het tweede verhaal speelt Alex Mason’s opgegroeide zoon David de hoofdrol.

In het jaar 2025 is een tweede Koude Oorlog aan de gang, met opnieuw Raul Menendez die een hoofdrol speelt in een samenzwering, die de wereldvrede zwaar op de proef stelt. David’s begrip voor het politieke schouwspel groeit dankzij de discussies die hij heeft met de inmiddels stokoude Frank Woods. Een interessante manier om unieke perspectieven van de oorlog voorgeschoteld te krijgen.


Het voornaamste concept van Black Ops II is vrijwel hetzelfde als dat van zijn voorganger; vuurgevechten in opzienbarende locaties. De omgevingen variëren van woestijngebieden, tot nauwe kamers en gangen waarin overal heftige shootouts plaatsvinden. De diversiteit aan verschillende omgevingen en locaties in de tachtiger jaren maakt het vooral mogelijk dat elk level fris aanvoelt. Dat mag zeker een pluspunt worden genoemd, aangezien First Person Shooters vaak op veilig spelen, doordat ze zich afspelen op bekende locaties. Vooral opzienbarend is het moment waarop de game je meeneemt naar Afghanistan in 1986 en waar je te paard de strijd aan gaat met Sovjets welke beschikken over veel geavanceerdere gevechtsmiddelen.

De omgevingen welke je doorloopt tijdens de futuristische levels in het jaar 2025 zijn minder interessant. Hier bevind je je vooral in gangen, zoals onderdeks op de USS Barack Obama. Het wordt gelukkig wat interessanter wanneer de actie bovendeks plaatsvindt. Hoewel de levels enigszins tegenvallen in deze verhaallijn, doen de gadgets en uitrusting dat niet. Dit gaat van handschoenen die kleven aan een rotswand tot zweefvliegpakken voor speciale manoeuvres in de lucht. Dit laatste is erg vet en de beschikbare uitrusting is niet te geavanceerd om ongeloofwaardig over te komen voor de tijdsperiode waarin dit alles zich afspeelt.

Naast de standaardlevels welke de verhaallijn voortzetten, zijn er en aantal optionele Strike Force-missies. Deze missies zijn meestal gericht op één doel, namelijk het gevangen nemen of verdedigen van een belangrijk persoon. De levels zijn een soort mix van FPS-gameplay met elementen van een game uit de categorie Real Time Strategy (RTS). Spelers kunnen vanuit een overzichtelijk RTS-aanzicht in de schoenen van een soldaat, turret of ander oorlogsvoertuig treden. Op zich is dit een leuke afwisseling van de standaardmissies, al voelt het meer alsof je bezig bent met een multiplayerpotje. Daarnaast voegt het niet zo veel toe aan de verhaallijn van de singleplayermode.