Review: Final Fantasy XIV: A Realm Reborn

A Realm Reborn

Final Fantasy: A Realm Reborn. De naam zegt het al, de wedergeboorte van de serie. De verwachtingen waren dus bijzonder hoog. Ik wilde niks anders dan zo snel mogelijk de digitale wereld met wat vrienden van me gaan verkennen, maar helaas. Het heeft bij elkaar zo’n drie uur geduurd, voordat ik het spel uiteindelijk kon spelen. Update hier, foutmelding daar, het hielp allemaal niet erg mee. Maar uiteindelijk is het me toch gelukt om de controller in handen te nemen om die gloednieuwe wereld van begin tot eind uit te pluizen, als er al een einde is voor een spel zoals dit.


Hoewel het aanmelden op een console allemaal wat stroef gaat –denk hierbij aan aanmelden via een webbrowser– mocht ik op den duur mijn eigen karakter samenstellen. Zoals bij elke MMORPG zijn er verschillende klassen waaruit je kan kiezen, die elk hun eigen vaardigheden bezitten. Nadat dit allemaal op orde is, kan je een server kiezen om uiteindelijk aan je avontuur te beginnen.

Zoals bij elk spel wordt even kort uitgelegd hoe alles werkt. Normaal gesproken kent een spel niet zoveel features en is het relatief simpel om alle handelingen te onthouden. Bij A Realm Reborn is dit echter een ander verhaal. Mede omdat het een MMORPG is, moet je flink wat handelingen uitvoeren om je personage zo goed mogelijk te maken. Zo is niet alleen vechten uitermate belangrijk om in niveau te stijgen, maar moet je ook vaak genoeg gaan handelen om centen te verdienen.

Wat vervelend is ten opzicht van een pc, is dat je op een console veel moeilijker deze handelingen kan uitvoeren. Vaak genoeg zat ik met een tig aantal pop-ups open om bepaalde zaken te regelen betreffende mijn karakter. Dit was allesbehalve makkelijk, omdat je controller je muis en toetsenbord in één is. Dit zorgt ervoor dat je met bepaalde handelingen driemaal zoveel tijd kwijt bent dan op een pc. Dit is tijdens het handelen nog wel te doen, maar tijdens het vechten wordt dit al een groter probleem.


Daarnaast zijn er uiteraard ook de quests, die zo zijn verdeeld dat er voor elk niveau wel iets uitdagends is te doen. Niks is lineair, dus quests zijn niet verplicht om verder te komen in het spel. Uiteraard zijn de beloningen van de quests vaak wel de cruciale factor die er toch voor zorgt dat je de quests alsnog gaat doen. Het gaat aan het einde natuurlijk om het specialiseren van je karakter.

Het vechtsysteem is weer zoals vanouds turn-based. Dit betekent in theorie dat je maar één keer iemand hoeft aan te vallen, waarna je onderuit gezakt in je stoel kan gaan zitten en wachten totdat er een winnaar is. In de praktijk werkt dit net even iets anders. In het geval van Final Fanatasy zijn er speciale vaardigheden die je tijdens het vechten kan gebruiken. Hoe hoger je level, hoe meer vaardigheden je hebt en hoe gecompliceerder het vechten daarmee wordt. De keuze welke vaardigheid je op welk moment gebruikt, kan het verschil tussen leven en dood betekenen.

Ga je dan eenmaal dood -of knock-out, zoals ze het hier noemen- dan word je verplaatst naar de stad waar je je avontuur bent begonnen, tenzij een vriend een genezingsspreuk gebruikt. Elke keer als je dood gaat zal je uitrusting een stuk slijten en zal deze na een bepaalde tijd onbruikbaar worden. Gelukkig kan alles gemaakt worden en zal je hoogstwaarschijnlijk genoeg andere mooie spullen vinden die dit verlies weer goed maken.


Tijdens het verkennen van de enorme spelwereld kom je ook hier en daar dungeons tegen. De tijd die het kost om zo’n dungeon te doorlopen varieert van een half uur tot een uur. Niet te lang en niet te kort dus! Helaas is er voor bepaalde dungeons een wachtrij, die soms wel kan oplopen tot een uur. Nu kan je in de tussentijd wel gaan trainen, maar als je eenmaal met het hoofdverhaal bezig bent, wil je niet op zulke manieren worden begrensd.

Hoelang je in dit spel gaat stoppen hangt van jezelf af. De één zal na een paar uur al afhaken, terwijl de ander misschien maanden bezig is zijn karakter te optimaliseren. Persoonlijk vind ik het een erg verrassend en leuk spel, maar voor de echte MMORPG’s moet je toch sneller gaan kijken naar spellen zoals World of Warcraft en Runescape, waar de ondersteuning veel beter is en veel langer doorgaat dan bij een online consolegame.