Encryptie vormt het onzichtbare fundament van de wereldeconomie. Elke bankoverschrijving, elk medisch dossier, elke beursorder en elke aansturing van het elektriciteitsnet vertrouwt erop. Maar met de opkomst van quantums komt dit fundament onder druk te staan: wat vandaag nog veilig lijkt, kan morgen kwetsbaar blijken.
Quantumcomputers beloven doorbraken in domeinen als medicijnontwikkeling en klimaatonderzoek. Diezelfde rekenkracht vormt echter ook een risico, omdat zij de encryptiestandaarden kan doorbreken die jaarlijks biljoenen aan transacties en enorme hoeveelheden gevoelige data beveiligen. Cybercriminelen zijn zich daar scherp van bewust. Daarom verzamelen ze nu al versleutelde data, met de verwachting deze later te kunnen ontsleutelen en misbruiken zodra quantumcomputers krachtig genoeg zijn.
Terwijl de dreiging van “harvest now, decrypt later” waar we in 2025 voor waarschuwden destijds misschien als een nicheprobleem klonk, is de tijdlijn door AI aanzienlijk versneld. Tegen 2026 zal deze realiteit leiden tot de grootste en meest complexe cryptografische migratie ooit. Overheden zullen dan cruciale infrastructuren en hun supply chains verplichten om de overstap naar post-quantum cryptografie (PQC) in gang te zetten.
Het kantelpunt ontstaat wanneer de eerste grote overheidsmandaten een tijdsgebonden migratieplan vereisen, in combinatie met een publieke quantumcomputing-doorbraak die de dreigingshorizon verkort van tien jaar naar drie jaar. Die combinatie dwingt bedrijven om de enorme operationele complexiteit van de transitie onder ogen te zien; van certificaatbeheer tot de impact op prestaties.
Voor de C-suite is de uitdaging driedelig. Ten eerste is de route naar quantum readiness een enorme operationele opgave, die nog ingewikkelder wordt door een fundamenteel gebrek aan cryptografische zichtbaarheid. De meeste organisaties kunnen niet onderscheiden welke algoritmen simpelweg aanwezig zijn op hun systemen en welke daadwerkelijk actief worden gebruikt. Ten tweede wordt alle data die vandaag wordt gestolen een toekomstig risico, waardoor organisaties de gevolgen ervan in de toekomst alsnog zullen ondervinden. Tot slot missen organisaties de juiste beveiligingsmiddelen om het gebruik van verouderde en kwetsbare versleutelingsmethoden in hun infrastructuur op te sporen en te blokkeren. Dit maakt een gecontroleerde migratie vrijwel niet uitvoerbaar.
Daarom doen organisaties er goed aan nu te investeren in een adaptieve beveiligingsarchitectuur, zodat zij stap voor stap kunnen transformeren naar crypto-agility: het vermogen om cryptografische standaarden te vervangen en aan te passen zonder de architectuur van de onderneming opnieuw te moeten ontwerpen. Dit vormt het nieuwe, onvermijdelijke fundament voor duurzame beveiliging – en het traject moet nu beginnen.
Dit is een ingezonden bijdrage van Palo Alto Networks. Via deze link vind je meer informatie over de mogelijkheden van het bedrijf.